Dyskusyjny Klub Filmowy "Eroica" - Skierniewice

W rolach głównych zachwycają: Mia Wasikowska znana z wielkiego hitu Tima Burtona pt. Alicja w krainie czarów i Michael Fassbender, niesamowity porucznik Archie Hicox z Bękartów wojny Quentina Tarantino. Towarzyszą im: Judi Dench niezapomniana M z przygód o Bondzie i Jamie Bell (Billy Elliot).

Niezwykle poruszające losy bohaterów i poczytność książki, Jane Eyre z 1847 roku sprawiły, że twórcy najnowszej adaptacji postawili sobie za cel zachwycenie widzów stroną wizualną filmu, zachowując jednocześnie wierność powieści.

„Zdawaliśmy sobie sprawę, że ta książka ma ogromną rzeszę fanów – mówi producent Paul Trijbits – „więc czuliśmy, że pod tym względem spoczywa na nas duża odpowiedzialność. Zależało nam na interpretacji nieco bliższej XXI wieku, bez uszczerbku dla mrocznego piękna tego dzieła”.

Alison Owen producentka filmu dodaje „Trafiliśmy na doskonały moment, ponieważ Charlotte Brontë - uważana za ‘bardziej mroczną’ niż jej siostry Emily i Anne - jest właśnie odkrywana na nowo, tak jak Jane Austen prawie 20 lat temu.

Tajemnice przewijające się w tej historii są nierozerwalnie związane z okazałą rezydencją, co przywodzi na myśl inny klasyk. Goldman mówi „Thornfield przypomina Overlook Hotel z filmu Lśnienie.”

„Książka w przekonujący sposób opisuje onieśmielenie Jane, gdy dziewczyna po raz pierwszy trafia do domu takiego jak Thornfield”, zauważa zarządca posiadłości, w której kręcono Jane Eyre, Jo Walker.

„Zgodnie z koncepcją Cary’ego, Thornfield i cała scenografia miała być jak najbardziej wierna książce. Zależało mu, żeby dom przepełniał niezwykle mroczny, męski klimat, uzyskany przy pomocy wnętrz zdobionych drewnem i kamieniem i kontrastujący z Gateshead, w którym Jane spędziła wczesne lata życia”.

„W powieści nie brakuje elementów dreszczyku – dodaje Fukunaga – począwszy od wczesnowiktoriańskiej, gotyckiej atmosfery, aż po obecność istot nie z tego świata. Podobała mi się ta stylistyka i cieszyłem się na myśl, że będziemy starali się podkreślić te aspekty książki bardziej niż poprzednie adaptacje – nie do tego stopnia, żeby powstał horror w pełnym tego słowa znaczeniu, ale z wyraźnym rysem tego gatunku”.

Fukunaga był pod wielkim wrażeniem swojej aktorki pierwszoplanowej. „Nie dość, że miała na sobie strój ważący 10-14 kg, to była zupełnie przemoczona w temperaturach bliskich zeru, musiała przewracać się, wpadając do kałuży, a przy okazji jeszcze grać. A teraz proszę sobie wyobrazić, że to trwało dwa dni bez przerwy. Tak wyglądały dwa pierwsze dni zdjęciowe, podczas których Mia nie poskarżyła się ani słowem, mimo iż prawie zemdlała z wychłodzenia”.

Chociaż kostiumy sporo ważyły, Wasikowska uważa je za „ostatnie części układanki. Strój cię przeobraża. Zupełnie jakby człowiek wchodził w cudzą skórę i nawiązywał kontakt z postacią. Miałam już na sobie gorsety, ale ten był wyjątkowo ciasny. Nie mogłam normalnie jeść! Ograniczenia, jakie narzucał gorset pomogły mi zagrać Jane i zrozumieć, z jaką niesprawiedliwością kobiety musiały się zmagać w tamtej epoce. Trudno oddychać, kiedy pokonuje się większe odległości. Co ciekawe, te ubrania nie są zbyt ciepłe, pomimo, że zużywano na nie tyle materiału”.
„Gorset, który nosiłam w filmie zwęził moją talię do 56 cm – zdradza Merchant. - Jak można mieć 56 cm w talii!”

Judi Dench, która spędziła w strojach z epoki więcej czasu niż reszta obsady razem wzięta odnosi się do własnych doświadczeń. „Jest dużo łatwiej, kiedy możesz założyć jeden z tych wspaniałych gorsetów – mówi z przekonaniem – to w połowie załatwia sprawę”. „Zgarbiona sylwetka? Nie ma takiej możliwości”.

Michael O’Connor mówi „Skróciliśmy niektóre suknie, nadając im bardziej praktyczną długość i zapewniając Mii większą swobodę ruchów. Cała, wieloczęściowa bielizna Jane wymagała wiele pracy. Na ekranie widać jedynie suknię; pod spodem Mia ma na sobie pantalony i majtki z nogawką, szyte ręcznie. Do tego dochodzą trzy halki, wszystkie plisowane – również wykonane ręcznie, podobnie jak podszewki i obszycia – tak jak zrobiono by to w tamtych czasach”.